ክርስቶስ ተንስአ እሙታን - በዐቢይ ኃይል ወሥልጣን፤ አሠሮ ለሰይጣን - አግአዞ ለአዳም፤ ሰላም - እምይእዜሰ፤ ኮነ - ፍስሐ ወሰላም

ክርስቶስ በታላቅ ኃይልና ስልጣን ከሙታን ተነሣ፤ ሰይጣንን አሰረው አዳምንም ነጻ አወጣው፤ ስለዚህም ከእንግዲህ ወዲህ ፍጹም ሰላምና ደስታ ሆነ

እንኳን ለብርሃነ ትንሣኤው በሰላምና በጤና አደረሰዎ!

easter dhkrእግዚአብሔር አምላክ ሰው ስሙን በመቀደስ መለኮታዊ ክብሩን እንዲወርስ ከፈጠረው ፍጥረት ሁሉ በላይ በጸጋ ሸልሞ በልጅነት አክብሮ በራሱ አርአያና አምሳል ፈጥሮ የተድላና የደስታ ቦታ በምትሆን በገነት አኑሮት ነበር። ከሰማይ በታች ባሉ ፍጥረታትም ላይ የመጀመሪያውን ሰው አዳምን አምላክ ዘበጸጋ አድርጎ ሁሉን እንዲገዛና እንዲነዳ ሥልጣንን ሰጥቶት ነበር። ከዚህ ሁሉ ጋር ፍጡርነቱን እዲረዳና ሁሉን ያስገዛለት ገዢ የባሕርይ አምላክ የሆነ ፈጣሪ እንዳለው እንዲያውቅ ምልክት እንዲሆነው “ዕፀ በለስን አትብላ” የሚል የጾምን ሕግ ሰጥቶት ነበር። አዳም ግን በምክረ ከይሲ ተታሎ የእግዚአብሔርን ሕግ በማፍረስ በደለ። ያልተሰጠውን በመመኘት እራሱን ከፈጣሪው ጋር በማስተካከሉ ከአምላኩ ጋር ተጣላ። ርስት ሆና ከተሰጠችው ከደስታ ቦታ ከገነትም ወጣ። የሞት ሞት ተፈርዶበት በሥጋው ወደ መቃብር በነፍሱ ወደ ሲዖል ወረደ። ያ ክቡር ፍጥረት ሰው ተዋረደ - የእግዚአብሔር ልጅነቱን አጥቶ የዲያብሎስ ባሪያ ተባለ፤ ያ የጸጋ ባለቤት ጸጋውን ሁሉ ተገፈፈ፤ ያ የእግዚአብሔር ምሳሌ ሕያው ፍጥረት የሰው ልጅ ባሕርይው ጎስቁሎ ሰላሙንና ነጻነቱን አጥቶ የሞት ተገዥ ሆነ።

ክርስቶስ ተንስአ እሙታን - በዐቢይ ኃይል ወሥልጣን፤ አሠሮ ለሰይጣን - አግአዞ ለአዳም፤ ሰላም - እምይእዜሰ፤ ኮነ - ፍስሐ ወሰላም
ክርስቶስ በታላቅ ኃይልና ስልጣን ከሙታን ተነሣ፤ ሰይጣንን አሰረው አዳምንም ነጻ አወጣው፤ ስለዚህም ከእንግዲህ ወዲህ ፍጹም ሰላምና ደስታ ሆነ

ሰይጣን ለታሰረበት፣ ሞት ለተሻረበት፣ ሲዖል ለተበረበረበት፣ ነጻ ለወጣንበት፣ ደስታና ሰላም ለተሰበከበት ለታላቁ የድል በዓል ለጌታችንና ለአምላካችን ለመድኃኒታችን ለኢየሱስ ክርስቶስ ትንሣኤ እንኳን በሰላምና በጤና አደረሰዎ!

“ወተንሥአ እግዚአብሔር ከመ ዘንቃህ እምንዋም፤ ወከመ ኃያል ወኅዳገ ወይን፤ ወቀተለ ጸሮ በድኅሬሁ።”

“እግዚአብሔርም ከእንቅልፍ እንደሚነቃ ተነሣ፤ የወይን ስካር እንደተወው እንደ ኃያልም ሰው፤ ጠላቶቹንም በኋላው ገደለ።”
መዝ ፸፯፡፮፭

easter dhkrሥላሴ አዳምን “ንግበር ሰብአ በአርያነ ወበአምሳሊነ - ሰውን በመልካችን እንደ ምሳሌአችን እንፍጠር” (ዘፍ ፩፡፳፮) ብለው ከፍጥረታት አልቀው ፍጥረት መፍጠር በጀመሩ በ፮ኛው ቀን በዕለተ አርብ ፈጥረውታል። ከዚያም ልጅነትን በንፍሐት አሳድረውበት በጸጋ አክብረውት ከሰማይ በታች ከምድር በላይ ያለውን ሁሉ ግዛ፣ ንዳ፣ ብላ፣ ጠጣ ብለው አምላክ ዘበጸጋ አድርገው ሾመውታል። “ወረሰዮ ስሉጠ ላዕለ ኲሉ ፍጥረት ዘታኅተ ሰማይ - ከሰማይ በታች ባለ ፍጥረት ላይ ሁሉ ሥልጣን ሰጠው” እንዲል መቅድመ ወንጌል። ከዚያም አዳም የእርሱን ፍጡርነት የእግዚአብሔርን ፈጣሪነት የሚረዳበትን፤ ነፃ ፈቃዱ የሚገለጥበትን (በፈቃዱ እግዚአብሔርን ማምለኩ የሚታወቅበትን) “አትብላ” የሚል የጾም ሕግን ሰጥተውታል። አዳም ይህን የሥላሴን ሕግ አክብሮ፣ ልጅነቱን ጠብቆ ፯ ዓመት በገነት በተድላ በደስታ ከኖረ በኋላ በጸላኤ ሠናያት በዲያብሎስ አሳችነት አትብላ የተባለውን ዕፀ በለስን በልቶ በጥንተ ተፈጥሮ ያገኘውን ጸጋውን አጥቷል፤ ባሕርዩ ጎስቍሏል። በሞተ ሥጋ ሞተ ነፍስ ተፈርዶበት ምድረ ፋይድ (ፍዳ መቀበያ ቦታ ማለት ነው) ወርዷል። በዚያም በፍጹም ንስሐ አምላኩን እግዚአብሔርን ለመቶ ዓመት ተማጽኗል። “እምድኅረ ጸአቶሙ ለአዳም ወለሔዋን እምውስተ ገነት ነበሩ ፻ተ ዓመተ በዓብይ ሐዘን ወብካይ - አዳምና ሔዋን ከገነት ከወጡ በኋላ ለእንድ መቶ ዓመት በታላቅ ሐዘንና በፍጹም ለቅሶ ነበሩ” እንዳለ ቀሌምንጦስ። ተወካፌ ንስሐ ወሀቤ ምሕረት (ንስሐን የሚቀበል ምሕረትን የሚያድል) እግዚአብሔር የአዳምን በንስሐ መመለሱን አይቶ “በሐሙስ ዕለት ወበመንፈቃ ለዕለት እትወለድ እምወለተ ወለትከ ወእድህክ ውስተ መርህብከ ወእትቤዘወከ በመስቀልየ ወበሞትየ - በአምስት ቀን ተኩል (ማለት ከአምስት ሺህ አምስት መቶ ዘመን በኋላ) ከሰማየ ሰማያት ወርጄ ከድንግል ማርያም ተወልጄ በፈቃዴ ተገፍፌ ተገርፌ በዕለተ አርብ በመልዕልተ መስቀል ተሰቅዬ ሥጋዬን ቆርሼ ደሜን አፍስሼ ሞቼ ተነስቼ አድንሃለሁ” ብሎ ቃል ኪዳን ገባለት። ዘመኑ ሲፈጸም በጽኑ ቀጠሮው ከሦስቱ አካላት አንዱ አካል እግዚአብሔር ወልድ በተለየ አካሉ ከሰማየ ሰማያት ወርዶ ለጽድቅ ሥራ አርአያ ሊሆነንና ከሞት ሊቤዠን የባሕርያችን መመኪያ ከሆነች ከድንግል ማርያም ተወለደ። ፴ ዓመት ከ፫ ወር በምድር ተመላልሶ የመንግስትን ወንጌል ከሰበከ በኋላ በፈቃዱ በምሴተ ሐሙስ ለሕማምና ለሞት በአይሁድ እጅ ተላልፎ  ተሰጠ።